U Sarajevu je danas uoči 25. godišnjice genocida u Srebrenici osvanuo plakat s porukom, čiji autor nije naznačen, koja glasi: „Na ovaj dan 11. 07. nemoj biti Bošnjak, Hrvat i Srbin. Na ovaj dan budi čovjek, zašuti i pomoli se nigdje, nikome i nikada više ne ponovi“.
Iako ne treba sumnjati da su autori i finansijeri ovog plakata imali dobre namjere, ovakav plakat sporan je iz nekoliko razloga. Na trenutak zamislimo da na Dan sjećanja na žrtve Holokausta osvane poruka „Na ovaj dan budi čovjek, ne budi Jevrej, Nijemac ili Englez“. Naravno, ne treba ni sumnjati da bi ovakva poruka izazvala ogorčene reakcije i negodovanje Jevreja i jevrejskih zajednica širom svijeta, te da bi bila osuđena od široke javnosti.
Naime, kao što je tokom holokausta genocid nad Jevrejima provođen upravo zato što su Jevreji a ne ljudi, jednako se i u Srebrenici genocid nad Bošnjacima desio upravo zbog toga što su Bošnjaci, ili možda čak preciznije muslimani. Stradali su u genocidnom projektu u kojem je, što je presuđeno u Hagu, cilj bio Bošnjake kao grupu iskorijeniti s tog prostora. Žrtve su ubijane na osnovu svog imena i prezimena te njihovo identifikovanje kao pripadnika te grupe bio je glavni kriterij po kome su ostajali bez života. Dakle, žrtve genocida u Srebrenici stradale su zbog toga što su Bošnjaci, a ne što su ljudi, te je upravo zbog te činjenice apsurdno i prilično uvredljivo poručivati porodicama žrtava da na dan kada su njihovi najmiliji ubijeni zato što su Bošnjaci oni sami ne budu Bošnjaci.
Druga problematična stavka koju implicira ova poruka, a koja je naširoko prisutna u sarajevskim krugovima lijevo-građanske orijentacije je da pripadnost bošnjačkoj, srpskoj ili hrvatskoj naciji na neki način predstavlja prepreku onom vrednijem i zajedničkom ljudskom identitetu, što je prilična banalizacija ljudskih identitarnih osjećanja.
Treći problem ove poruke je što se poručuje da se 11. jula „zašuti“. Ne, upravo suprotno, 11. jula ne treba šutjeti, nego treba što glasnije “zavrištati” i upozoriti na činjenicu da se pred čitavom svjetskom javnošću u srcu Evrope desio genocid nad jednom grupom samo zato jer je stajala na putu ostvarenja velikosrspkih državnih ciljeva i bila karakterisana kao „historijski neprijatelj“, te da je ta ideologija i danas živa i zdrava, kao što možemo vidjeti po djelovanju i izjavama vodećih političkih i intelektualnih krugova u Srbiji i RS.
Na kraju, ova poruka zapravo spada u dio šireg narativa posebno popularnog u određenim lijevo-građanskim krugovima u Sarajevu, gdje se u ime navodnog pomirenja rat i genocid u Bosni i Hercegovini pokušava svesti na tobožnji sukob tri nacionalizma, koje radi bolje budućnosti treba prevazići. Problem ovakvih stavova, međutim je, što su oni lažni i negiraju činjenicu da je u BiH srpski nacionalizam bio taj koji je proveo genocid nad bošnjačkim narodom i da suočavanje s tom činjenicom i katarza nije nešto što se mora desiti u čitavoj Bosni i Hercegovini i svim narodima, nego u prvom redu mora srpskom narodu s obje strane Drine.
