Skoro da je izvjesno da će dvomeč Ukrajine i Bosne i Hercegovine riješiti pitanje osvajača drugog mjesta, odnosno učesnika baraža iz D-grupe evropske zone kvalifikacija za Svjetsko prvenstvo u Kataru. U utorak 12. oktobra na programu je prvi susret u Lavovu, a 16. novembra revanš u Zenici.
Zanimljivo da će to biti prvi međusobni okršaji reprezentacija Ukrajine i Bosne i Hercegovine. BiH je, uz selekcije Irske i Belgije, jedina evropska reprezentacija s kojom Ukrajina nikad dosad nije odmjerila snage. U evropskim kupovima samo jednom je došlo do susreta ukrajinskog i bh. kluba: Bio je to dvomeč kijevskog Dinama i Sarajeva posljednjoj rundi kvalifikacija za Ligu prvaka u sezoni 2007-08.
Ipak, poznavaoci geografije i najpopularnije sporedne stvari na svijetu znaju je do prvog “obračuna” BiH i Ukrajine došlo još prije 33 godine, u vrijeme kada su obje zemlje bile članice većih državnih zajednica – Jugoslavije i Sovjetskog Saveza. Ne treba podsjećati na najveću senzaciju u historiji Kupa maršala Tita, kada je drugoligaš Borac 11. maja 1988. godine u finalu na beogradskom stadionu JNA pobijedio Crvenu Zvezdu 1:0 golom Senada Lupića. Skoro jednako iznenađenje desilo se 17 dana kasnije, na udaljenosti od nekih 1.700 kilometara. Na Stadionu Dinama u Moskvi su 28. maja 1988. finale Kupa SSSR-a igrali moskovski Torpedo i Metalist iz drugog najvećeg ukrajinskog grada Harkiva.
Ukrajina je bila “motorna snaga” fudbala u bivšem Sovjetskom Savezu, mada se to ne može zaključiti po broju titula (16). Rusija je više nego dvostruko uspješnija (34), ali treba napomenuti da su najjači moskovski klubovi – Spartak, Dinamo, CSKA i Torpedo – većinu titula osvojili prije i neposredno nakon Drugog svjetskog rata. Godine 1961. prvu titulu osvaja kijevski Dinamo što je bio početak “ukrajinske ere”. Klub iz Kijeva je postao najuspješniji sovjetski klub, ne samo zbog 13 titula sovjetskog prvaka, nego i prvog evropskog trofeja u Kupu pobjednika kupova (1975), što će Dinamo “ponoviti” i 11 godina kasnije.
Osim Dinama, vrlo zapaženu ulogu u sovjetskom fudbalu imali su i drugi ukrajinski klubovi – Dnjipro Dnjipropetrovsk (dvostruki šampion tokom ’80-ih), Zorja Vorošilovgrad (prvak 1972. godine), prvoligaški starosjedilac Šakhtar Donjeck (dva puta vicešampion), Čornomerec Odessa… A Metalist iz Harkiva? Mali klub iz velikog grada je pod imenom Avangard početkom ’60-ih upisao četiri prvoligaške sezone, onda ispao, 18 godina tavorio u drugom i trećem rangu takmičenja, da bi 1981. godine, s novim imenom Metalist i pod vodstvom klupske legende Jevgena Lemeška, izborio povratak u elitni razred.
Već 1983. je Metalist ostvario neočekivan uspjeh – plasman u finale Sovjetskog kupa – ali je u “ukrajinskom finalu” poražen od Šakhtara (0:1). U Prvenstvu su se “Tvorovi” (nije šala, to je zaista nadimak Metalista) nalazili stalno u drugom dijelu tabele, ali nekako uspijevali opstati u snažnoj konkurenciji. Sada se vraćamo na najveći uspjeh u klupskoj historiji – trijumf u Kupu SSSR-a u sezoni 1987-88. Nije greška, za razliku od Prvenstva SSSR-a koje je bilo na programu u punoj kalendarskoj godini, Kup je od 1984. igran po uobičajenom evropskom modelu (po jedna polusezona u dvije kalendarske godine).
